Lizbona /Portugalia/ - położona na wybrzeżu, u ujścia rzeki Tag, jest stolicą Portugalii od 1255 r. (za sprawą króla Alfonsa III). Według legendy, Lizbona powstała po wyjeździe króla Itaki – Odyseusza, po którym pogrążona w tęsknocie nimfa Kalipso zamieniła się w węża, a jego sploty przeobraziły się w siedem wzgórz, na których obecna stolica jest usytuowana. W czasach rzymskich Lizbona figuruje jako osada o nazwie Olisipo. Po przejęciu miasta przez Maurów przyjęła nazwę Lishubna. Następnie stała się własnością pierwszego króla portugalskiego – Alfonsa I Zdobywcy. Od tego czasu Lizbona rozpoczęła swój właściwy rozwój. Pierwszy uniwersytet powstał już w 1290 r. a jego fundatorem był król Dionizy I. Przez kolejne stulecia przenoszono go raz do Coimbry, potem znów do Lizbony. W ostatecznym rozrachunku, uniwersytet na stałe powstał w Lizbonie dopiero na początku XX w. Stolica zyskała sławę i bogactwo dzięki odkryciom geograficznym, rozpoczętym w XV w. Ciągły eksport i import z portu Belém uczynił Lizbonę ważnym ośrodkiem handlowym między Europą, a koloniami zamorskimi. Odkrycie złota w Brazylii skusiło Jana V Wielkodusznego do wznoszenia luksusowych budynków, zapomniał on jednak o przeznaczeniu funduszy na rozwój miasta. Wszystkie te pomniki chwały zostały zburzone podczas trzęsienia ziemi w 1755 r. Hamulcem w rozbudowie metropolii była także dyktatura Salazara, który od 1932 r. sprawował władzę w sposób autorytarny i zbliżony do faszyzmu. Mimo to Lizbona w całej swojej okazałości zachowała urok, a liczne zabytki świadczą o jej dawnej świetności.

Z inicjatywy Józefa I i markiza Pombala rozbudowano m. in. Dolne Miasto – Baixa, gdzie życie skupia się głownie wokół placu imienia Terreiro do Paço (Praça do Comércio). W XVI w. stał tam pałac królewski, aktualnie - jedynie pomnik Józefa I. Kolejnym miejscem wartym odwiedzenia jest Zamek św. Jerzego (Castelo de São Jorge), którego duża część w postaci murów i wież pochodzi z czasów okupacji mauretańskiej. Za czasów Manuela I Szczęśliwego na przełomie XV / XVI w. zamek przestał być siedzibą królewską. Praktycznie do rozpoczęcia II Wojny Światowej mury zamku pełniły funkcję koszar i więzienia, a aktualnie można je zwiedzać codziennie i bezpłatnie. Dostępna jest w tym miejscu również wystawa Olisipónia, poświęcona historii zamku i miasta. Z Zamku św. Jerzego rozciąga się wspaniały widok m. in. na Klasztor Hieronimitów (Mosteiro dos Jerónimos), którego budowa trwała pierwsze 50 lat XVI w. a powstała w miejscu dawnej kaplicy, założonej przez samego Henryka Żeglarza. Klasztor reprezentuje styl manueliński, którego bazą jest połączenie gotyku i renesansu. Klasztor pozostawał długi czas pod opieką zakonu św. Hieronima; w latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia został wpisany na „Listę światowego dziedzictwa UNESCO”. Oprócz widoku na Klasztor Hiernimitów, warto wytężyć wzrok i dostrzec Wieżę Betlejemską (Torre de Belém). Budowę wieży zlecił Manuel I Szczęśliwy w I połowie XVI w. i podobnie jak klasztor utrzymał ją w stylu manuelińskim. Od samego początku wieża umiejscowiona przy ujściu rzeki Tag do morza, stanowiła symbol potęgi morskiej i rodzaj latarni – punktu orientacyjnego dla żeglarzy, a później znów podobnie jak klasztor – więzienia. Na tym podobieństwo historii wieży do klasztoru się nie kończy – została bowiem także wpisana na „Listę światowego dziedzictwa UNESCO” w 1983 r.
Z Praça do Comércio poprzez Rua do Ouro i ciągnącą się Rua Augusta, udostępnioną tylko dla pieszych i oferującą im liczne rozrywki, można dotrzeć do placu Praça Dom Pedro. Inna nazwa tego najpopularniejszego w Lizbonie miejsca brzmi: Rossio. To właśnie tutaj do XVIII w. bawiono się podczas karnawału i korrid, ale także oglądano ceremoniał palenia na stosie w czasach inkwizycji oraz wykonywanie publicznych egzekucji. Przy placu zobaczymy dziewiętnastowieczny Teatr Królowej Marii II (Teatro Nacional Dona Maria II). Z tego miejsca dostrzeżemy również dworzec (Estação do Rossio), o neomenuelińskiej frontowej elewacji.